ერთგულება და საქველმოქმედო
ტრადიცია ჩვენს სამშობლოში

​ძვირფასო მუსლიმებო!
​ჩვენი წინაპრები, მას შემდეგ, რაც ისლამის რელიგიას ეზიარნენ, ყოველთვის ისწრაფვოდნენ ამ მიწაზე სიმართლის, მშვიდობისა და მორალური ღირებულებების დასამკვიდრებლად. ამ წმინდა მიზნისთვის მათ უამრავი სირთულე გადაიტანეს, თუმცა რწმენა და სამშობლოს სიყვარული არასოდეს დაუკარგავთ. ალლაჰის შეწევნითა და წყალობით, მათ შეძლეს შეენარჩუნებინათ თავიანთი იდენტობა, ენა, კულტურა და ამავდროულად, კეთილი საქმეებითა და მაღალი ზნეობით მოეგოთ გარშემომყოფთა გულები. ამ დალოცვილ მიწაზე მათ დაამკვიდრეს მშვიდობიანი თანაარსებობისა და ძმობის ისეთი მაგალითი, რომელიც დღესაც სამაგალითოა. ჩვენი წინაპრების ეს თავდადება სწორედ იმ დიდებულ სულიერ მემკვიდრეობასა და შუამავლურ მახარობლობას[1] ეფუძნებოდა, რომელიც მორწმუნეს მუდამ სამართლიანობისა და სიკეთისკენ მოუწოდებს.

​ძვირფასო მორწმუნებო!
ისლამის მიერ ჩვენთვის ბოძებული უდრეკობა და შეუპოვრობა არ გულისხმობს მატერიალურ ბატონობას, ძალადობას ან სხვისი უფლებების შელახვას. ჩვენს რეალობაში ეს სული ნიშნავს საკუთარი გულების გათავისუფლებას ბოროტებისგან და წმინდა ყურანის მოწყალებისა და მშვიდობის გზავნილის საქმით ჩვენებას. ეს არის ძალისხმევა, გამოვეხმაუროთ უზენაესი გამჩენის მოწოდებას: „დაე, იყოს თქვენ შორის ხალხი, რომელიც მოუწოდებს სიკეთისკენ, ბრძანებს სიკეთილეს და კრძალავს სიავეს…“ [2]. ეს არის მტკიცე ნება — ჩვენს რეალობაში, ჩვენს ქვეყანაში, აღვზარდოთ განათლებული, ზნეობრივი და პასუხისმგებლიანი თაობები, რომლებიც იშრომებენ ქვეყნის საკეთილდღეოდ.

​პატივცემულო მუსლიმებო!
​ჩვენმა სახელოვანმა ბაბუებმა და წინაპრებმა, რათა ეს სულიერი ღირებულებები მყარად დაემკვიდრებინათ, ჩვენს ქალაქებსა თუ სოფლებში დააარსეს საზოგადოებრივი საქველმოქმედო ფონდები. მათ გულებში ღრმად ჰქონდათ ჩაბეჭდილი შუამავლის (ს.ა.ს.) ეს ჰადისი: „ადამიანთაგან საუკეთესო ის არის, ვინც ადამიანებისთვის სასარგებლოა“ [3]. სწორედ ამიტომ, მათ საკუთარი სახსრებითა და შრომით ააშენეს ულამაზესი ხის მედრესეები და ჯამეები, რომლებიც დღეს ჩვენი კულტურული მემკვიდრეობის მარგალიტებია. მათ გააჩინეს ვაყუფის მიწები. ეთნიკური წარმოშობისა თუ რწმენის მიუხედავად, ისინი მზად იყვნენ დახმარებოდნენ გაჭირვებულ მეზობელს, გამხდარიყვნენ ობლების მფარველები და ხელი შეეწყოთ ახალგაზრდებისთვის განათლების მიღებაში. მათ ჩვენს რეალობაში დატოვეს უბადლო ქველმოქმედებისა და მტკიცე ხასიათის წარუშლელი კვალი.

​ძვირფასო მორწმუნეებო!
​ჩვენი ისტორიული ჯამეები, მედრესეები და საქველმოქმედო ტრადიციები არის უდიდესი ამანათი, რომელიც წინაპრებმა ჩვენს თემსა და ქვეყანას დაუტოვეს. დღეს ჩვენი უპირველესი მოვალეობაა, რომ ეს მემკვიდრეობა არ დავივიწყოთ. ჩვენ უნდა დავიცვათ და მოვუაროთ წინაპრების ნაამაგარს, ხელი შევუწყოთ რელიგიური და საერო განათლების განვითარებას და ჩვენს შვილებს ახალი, თანამედროვე საგანმანათლებლო და საქველმოქმედო ბაზა დავუტოვოთ.

​ამ მადლმოსილ დღეს,  უზენაეს გამჩენს შევთხოვთ მოწყალებასა და სულთა სიმშვიდეს ყველა იმ წინაპრისთვის, ვინც რწმენითა და კეთილსინდისიერებით ცხოვრობდა ამ მიწაზე და ჩვენამდე მოიტანა ეს საგანძური. დაე, გამჩენი კმაყოფილი იყოს ყველასგან, ვინც დღესაც ზრუნავს ჩვენი მეჩეთების, სასწავლებლებისა და საქველმოქმედო პროექტების შენარჩუნებასა და განვითარებაზე.

​ხუტბას კი  შემდეგი ჰადისით დავასრულებ:
„ვინც კეთილ საქმეს ჩაუყრის საფუძველს და სხვებს კარგ მაგალითს მისცემს, ის მიიღებს როგორც საკუთარი საქმის მადლს, ისე იმათ ჯილდოსაც, ვინც მას შემდეგ ამ სიკეთეს აღასრულებს — ისე, რომ მათსავე ჯილდოს არაფერი დააკლდება…“ [4]

​[1] იბნი ჰანბელი, IV, 335.
​[2] სურა ალი იმრანი, 3/104.
​[3] ყუდაი, მუსნედუშ-შიჰაბი, I, 365.
​[4] იბნი მაჯე, სუნენი, 14.